Türk keramika sənətinin kökləri Mərkəzi Asiyaya, uyğur dövrünə gedib çıxır. Səlcuklar tərəfindən Anadoluya gətirilən bu sənət forması Osmanlı dövründə qızıl dövrünə çatdı.
Səlcuq dövrü
Anadolu Selcuq dövründə turkuaz, tünd göy və bənövşəyi çalarları ilə səciyyələnən mozaika plitələri, həmçinin səkkizguşəli ulduz və xaç formasında plitələr Konya, Kayseri və Sivas kimi şəhərlərin məscidlərində, medresələrində və saraylarında geniş istifadə olunub.
Osmanlı dövrü
Osmanlı dövründə İznik və Kütahya keramika plitə istehsalının iki əsas mərkəzinə çevrildi. 16-cı əsrdə İznik emalatxanalarında hazırlanmış mərcan qırmızısı Mimar Sinan əsərlərini bəzəyən plitələr sayəsində dünya şöhrəti qazandı.
Kütahya Kərpicləri
İznikdə istehsal azaldıqdan sonra Kütahya ənənəni fasiləsiz davam etdirən mərkəzə çevrildi. Sarı, yaşıl, bənövşəyi və kobalt mavi rənglərin canlı istifadəsi, sərbəst fırça texnikası və zəngin naxış müxtəlifliyi Kütahya keramikasının xarakterik xüsusiyyətləridir. Bu gün Kütahya bu irsi canlı saxlayaraq Türkiyənin keramika paytaxtı kimi fəaliyyət göstərir.
